Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΦΩΤΙΖΕΙ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ

Η φετινή επέτειος της Εργατικής Πρωτομαγιάς φαίνεται να είναι πιο επίκαιρη από ποτέ. Ακριβώς δύο χρόνια μετά την υπογραφή της δανειακής σύμβα­σης και την έλευση του ΔΝΤ στην Ελλάδα, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια πρω­τόγ­νω­ρη επίθεση προς κάθε εργασιακό και κοινωνικό μας κεκτημένο. Το βαθύτερο νό­ημα της 1ης Μάη όμως βρίσκεται εκεί όπου συναντιούνται το παρελθόν, το παρόν αλλά και το μέλλον των εργατικών διεκδικήσεων. Η παρούσα κατάσταση εύλογα μπο­ρεί να παραλληλιστεί με τις εργασιακές συνθήκες που επικρατούσαν κατά το 19^ο αιώνα στις ΗΠΑ, όπου το κανονιστικό πλαίσιο εργασίας ήταν σχεδόν ανύπαρκτο και οι εργοδότες μπορούσαν να απασχολούν το προσωπικό τους χωρίς έλεγχο, ακόμη και τις Κυριακές, έτσι ώστε να αυξηθεί η παραγωγή με την ανάλογη μείωση του κόστους.


Η Εργατική Πρωτομαγιά αποτελεί ορόσημο στους αγώνες της εργατικής τά­ξης. Την 1^η Μάη του 1886 μια εργάσιμη μέρα στο Σικάγο βγήκαν στους δρόμους 80.000 άνθρωποι πραγματοποιώντας ειρηνική διαδήλωση για να διεκδικήσουν το δικαίωμα «Οχτώ ώρες δουλειά, οχτώ ώρες ανάπαυση και οχτώ ώρες ύπνο».  Εκεί­νη την μέρα οι αστυνομικές δυνάμεις έκαναν αισθητή την παρουσία τους ασκώντας αλόγιστη βία σκορπώντας πανικό στους διαδηλωτές πυροβολώντας και χτυπώντας χωρίς καμία διάκριση. Ο αριθμός των θυμάτων είναι άγνωστος.


Το 1892 γίνεται η πρώτη Πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση στην Ελλάδα από τον σοσιαλιστικό σύλλογο του Σταύρου Καλλέργη. Περίπου 2.000 άτομα διαδή­λω­σαν έχοντας αιτήματα όπως καθιέρωση οχταώρου, αργία την Κυριακή και ασφάλιση στα θύματα εργατικών ατυχημάτων. Ανάλογες συγκεντρώσεις έγιναν και τις χρονιές 1894, 1911, 1912, οι οποίες είχαν ως αποτέλεσμα πολλές συλλήψεις των πρωτεργα­τών των κινητοποιήσεων. Από το 1912 έχουμε πάλι μία μακρόχρονη αποχή στον εο­ρτα­σμό της Εργατικής Πρωτομαγιάς όπου πραγματοποιείται και πάλι το 1919. Στο μεσοδιάστημα αυτό, ψηφίστηκε ο Ν.281/1914 «περί Σωματείων» με τον οποίο κατοχυρώνεται το δικαίωμα του συνεταιρίζεσθαι και τα σωματεία αρχίζουν να αποκτούν καθαρά εργατικό χαρακτήρα.


Σήμερα, τα πράγματα είναι εξίσου δύσκολα και σκοτεινά για την εργατική τάξη όπως και τότε την 1^η Μάη του 1886. Οφείλουμε όλοι να αντισταθούμε σε αυτή τη βάρβαρη πολιτική εξαθλίωσης την οποία έχουν εξαπολύσει εις βάρος μας το κεφάλαιο και το εκτελεστικό του όργανο, το μαύρο μέτωπο κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ, πλασάροντας ως μοναδική λύση αυτά τα φασιστικά και καταστροφικά για το λαό μέτρα. Κανείς άλλος εκτός από εμάς τους ίδιους μέσα από συλλογικούς και μαζικούς αγώνες δεν πρόκειται να αγωνιστεί για ένα καλύτερο εργασιακό αλλά και γενικότερα μέλλον. Ως Ε.Α.Α.Κ. Ιονίου Πανεπιστημίου, καλούμε το φοιτητικό κίνημα να συ­νε­χίσει τους αγώνες της Πρωτομαγιάς και να συμπορευτεί με τους αγώνες των εργαζομένων, με τη συμμετοχή του στην απεργία της 1^ης Μαΐου και σε κάθε άλλη κινητοποίηση.

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 1^η ΜΑΪΟΥ
Προσυγκέντρωση Πλατεία Γεωργάκη, 10.30 π.μ.

Ε.Α.Α.Κ.
ΙΟΝΙΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙOY

Τι μέλλον μας ξημερώνει άραγε;;;;

          Άλλη μια ανοιξιάτικη μέρα, γεμάτη ήλιο και αισιοδοξία ξημέρωσε στην Κέρκυρα… Η ίδια μέρα όμως δεν ξημερώνει δυστυχώς και για το εργασιακό σου μέλλον… Φίλε φοιτητή, χωρίς να θέλουμε να κινδυνολογούμε, ήρθε η ώρα να ανοίξεις τα μάτια σου και να δεις τι πραγματικά σε περιμένει μόλις βγεις από αυτό το πανεπιστήμιο. Προφανώς θα γνωρίζεις ότι ψηφίστηκε η νέα δανειακή σύμβαση από την κυβέρνηση, αυτό που άλλωστε λέμε το μνημόνιο νούμερο 2, η οποία υποθηκεύει το μέλλον σου. Δε γνωρίζεις όμως τι ακριβώς σου επιφυλάσσει, και τι συνθήκες διαμορφώνονται μετά από αυτήν.

            Αρχικά, για άλλη μια φορά στο στόχαστρο βρίσκεται φυσικά το πιο ζωτικό κομμάτι του πληθυσμού, η εργαζόμενη νεολαία. Πέρα από τους νόμους που υποβαθμίζουν ουσιαστικά την παιδεία και το δημόσιο χαρακτήρα της (νόμος Διαμαντοπούλου, αξιολόγηση, ΙΔΒΕ, κτλ), και ενώ πολλά ΑΕΙ και ΤΕΙ απειλούνται με συγχωνεύσεις ή καταργήσεις, μειώνονται επιπλέον κατά 10% τα κονδύλια για σίτιση-στέγαση στα ΑΕΙ και τις τεχνικές σχολές του ΟΑΕΔ, ενώ μειώνεται και η χρηματοδότηση για τα εργαστήρια ΕΠΑΛ-ΕΠΑΣ. Έτσι υποβαθμίζεται και η τεχνική εκπαίδευση. Επιπλέον, η νεολαία φαίνεται να χάνει κάθε δικαίωμα με την είσοδό της στην εργασία. Με τη νέα δανειακή σύμβαση ο βασικός μισθός για τους νέους μέχρι 25 ετών μειώνεται κατά 32%, πέφτει δηλαδή στα 530€ μεικτά και γύρω στα 450€ καθαρά! Όσον αφορά τους υπόλοιπους μισθούς, μετά τα 25, μειώνονται κατά 22%.

Γενικότερα στον τομέα της εργασίας, πέραν της μείωσης των μισθών έχουμε την κατ’ ουσίαν κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, δηλαδή επίθεση στις συλλογικές συμβάσεις και στα κεκτημένα των εργαζομένων. Οι Συλλογικές Συμβάσεις (κατοχυρωμένα νομικώς δικαιώματα εργαζομένων που αφορούν κατώτερους μισθούς, συνθήκες εργασίας, ασφάλιση, άδειες, κτλ) στο εξής θα διαρκούν έως και τρία χρόνια και οι συμβάσεις που έχουν διάρκεια 24 μηνών και πάνω, θα έχουν διάρκεια μόνο μέχρι ένα έτος. Επίσης η προσφυγή στη Διαιτησία (θεσμός όπου αποφασίζονται ζητήματα που αφορούν διαφωνίες για εργασιακά και επαγγελματικά θέματα) μπορεί να γίνει μόνο από κοινού με την εργοδοσία, πράγμα που επιτείνει την επίθεση στις συλλογικές διεκδικήσεις από τη στιγμή που υπάρχει σύγκρουση συμφερόντων με την εργοδοσία.  Συνεχίζοντας, η δανειακή σύμβαση καταργεί τους κανονισμούς εργασίας των ΔΕΚΟ. Επίσης έχουμε μείωση κατά 5% των «κοινωνικών εισφορών», των συντάξεων από το Σεπτέμβρη του 2012. Σημαντικό τέλος χτύπημα των εργασιακών δικαιωμάτων και απολαβών έχουμε με την επαναφορά της οδηγίας Bolkenstein (=παροχή διασυνοριακών υπηρεσιών σε πλήθος τομέων, συμπεριλαμβανομένων των γραφείων εύρεσης εργασίας), δηλαδή η παροχή υπηρεσιών όχι βάσει του ελληνικού δικαίου (μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις) αλλά της χώρας όπου εργάζεται θα είναι ο καθένας. Ο εργοδότης ευκολότερα θα μεταφέρει την επιχείρησή του σε μια χώρα όπου όλοι θα υποχρεώνονται να πληρώνονται λιγότερο (φτηνό εργατικό δυναμικό) για να μπορεί να μεγιστοποιήσει το κέρδος του εις βάρος των εργαζομένων.

Η επίθεση όμως δε σταματά εδώ. Στον τομέα της υγείας έχουμε μείωση των δαπανών σε ποσοστό λιγότερο του 6% του ΑΕΠ. Επίσης μείωση των Συμβάσεων που έχουν γίνει με ιδιώτες γιατρούς και αύξηση των εισφορών του ΟΓΑ. Η κοστολόγηση των υπηρεσιών των νοσοκομείων με σκοπό τη «μείωση των εξόδων» (για ποιον χτυπά η καμπάνα;) έχει ακόμη δρομολογηθεί.

Ούτε τα ασφαλιστικά ταμεία έχουν ξεφύγει από το στόχαστρο της δανειακής σύμβασης. Προβλέπεται μείωση των αποθεματικών τους σε ποσοστό άνω του 50% χωρίς να υπάρχει μέριμνα για την επανακεφαλαιοποίηση των ταμείων (την ίδια στιγμή για την επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών προβλέπονται 50 δις ευρώ). Ο συνδυασμός της μείωσης των αποθεματικών ταμείων, της πτώσης των μισθών στον ιδιωτικό τομέα και της έκρηξης της ανεργίαςοδηγεί τα ταμεία σε κατάρρευση. Έχουν ήδη ανακοινωθεί οι μειώσεις στις κύριες και επικουρικές συντάξεις, στο εφάπαξ, μείωση των αναπηρικών συντάξεων στο 10% του εργατικού δυναμικού. Τέλος έχουμε τον καθορισμό της «ατομικής σύνταξης» βάσει ενός θεωρητικού ποσοστού απόδοσης, πράγμα που συνεπάγεται ατομική διαπραγμάτευση της ασφάλισης του καθενός.

Στο δημόσιο τομέα έχουν ανακοινωθεί 15.000 απολύσεις το 2012, στα πλαίσια της στρατηγικής για 150.000 απολύσεις μέχρι το 2015 και έναρξη των «αξιολογήσεων» από τους «εμπειρογνώμονες» με σκοπό την κατάργηση οργανισμών και περισσότερες απολύσεις τη στιγμή που έχουμε ελλείψεις προσωπικού σε σχολεία, νοσοκομεία, κτλ. Πέραν του ότι αυτή η διαδικασία πλήττει όσους απολυθούν, σημαίνει είτε ότι οι εναπομείνοντες θα αναλάβουν την εργασία αυτών που φεύγουν, είτε ότι θα μειωθεί η ποιότητα των υπηρεσιών του δημόσιου τομέα.

Τέλος έχουμε έχουμε τις ιδιωτικοποιήσεις δημόσιων επιχειρήσεων με σκοπό τη δημιουργία ενός περιβάλλοντος ευνοϊκού για τις επενδύσεις. Προτεραιότητα δίνεται στην ιδιωτικοποίηση της ενέργειας, πχ την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ η οποία περιλαμβάνει την πρόσβαση του ιδιώτη-επενδυτή στο λιγνίτη και τα υδροηλεκτρικά. Επίσης έχουμε την είσοδο ιδιωτών στο δίκτυο του ΟΣΕ, την ιδιωτικοποίηση αεροδρομίων και την απελευθέρωση στις οδικές μεταφορές (ΚΤΕΛ, ταξί, κτλ), καθώς τη συστηματική επίθεση στο δημόσιο χαρακτήρα του πανεπιστημίου. Φυσικά αυτό θα φέρει αύξηση των τιμών την οποία θα υποστούμε πάλι εμείς.

Είναι εμφανές ότι με την εφαρμογή των διατάξεων της δανειακής σύμβασης η καθημερινότητά μας αλλάζει άρδην. Κάθε κοινωνικό αγαθό, παιδεία, υγεία, ασφάλιση, εργασία αφαιρείται από τα χέρια μας και γίνεται θυσία στο βωμό του κέρδους του κεφαλαίου. Η κοινωνική ανισότητα διογκώνεται και η καθημερινότητά μας προβλέπεται τρις χειρότερη από τη σημερινή. Το δίλημμα Μνημόνιο ή χρεοκοπία είναι το παραμύθι που μας πλασάρουν για να δεχτούμε την εκμετάλλευση της νεολαίας, των εργαζομένων και των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας από τους ιδιώτες και τις επιχειρήσεις, χωρίς αντίδραση και διεκδίκηση των αναγκών μας και του πλούτου που παράγουμε. Με σκοπό τη διαμόρφωση δυσχερέστερων όρων, ώστε να μην οργανωθεί το εργατικό κίνημα και να πάρει την κατάσταση στα χέρια του, χτυπάνε κάθε μέσο που έχει κατοχυρωθεί για την προστασία των εργαζομένων. Ως Ε.Α.Α.Κ.-Ιονίου θεωρούμε ότι κάθε φοιτητής, αυριανός εργαζόμενος, πρέπει να κατέβει στο δρόμο, οργανωμένα, και να μην επιτρέψει να εφαρμοστούν οι διατάξεις των δανειακών συμβάσεων, αλλά να διεκδικήσει αυτά που του ανήκουν.

·         Κάτω τα μνημόνια και η δανειακή σύμβαση. Παύση πληρωμών, διαγραφή του τοκογλυφικού χρέους. Έξοδος από το ευρώ και την Ε. Ε

·         ΟΧΙ στα χαράτσια, την αύξηση της φορολογίας στα λαϊκά στρώματα και τις απομακρυσμένες περιοχές. Αύξηση της φορολογίας του καφαλαίου κατά 45% για να καλυφθούν τα ελλείμματα.

·         Καμιά διάκριση παλιών και νέων εργαζομένων. Ίσα δικαιώματα για όλους. Λιγότερη δουλειά, δουλειά για όλους. Καμία κατάργηση της ισχύος των συλλογικών συμβάσεων.

·         Κάθε σωματείο να συσταθεί και να αποφασίσει για τα εργασιακά και επαγγελματικά του δικαιώματα.ΟΧΙ στην υπογραφή Συλλογικών Συμβάσεων με μειωμένους μισθούς.

·         Δημόσια και δωρεάν υγεία και παιδεία για όλους. Αξιοπρεπείς συντάξεις για όλους. Όχι στη διάλυση των ταμείων.

Ενιαία Ανεξάρτητη Αριστερή Κίνηση

Το πανεπιστήμιο του Μνημονίου

Τη στιγμή που ολόκληρη η ελληνική κοινωνία προσπαθεί να συνέλθει από την πραξικοπηματική ψήφιση του «σίκουελ» μνημονίου, η πανεπιστημιακή κοινότητα δεν μένει ανεπηρέαστη από το κεντρικό πολιτικό σκηνικό. Το κερασάκι στην τούρτα των μεταρρυθμίσεων στην παιδεία είναι ο νέος υπουργός-φερέφωνο, ο κ. Μπαμπινιώτης που φαίνεται να μην έχει επιλεγεί τυχαία. Στο πρόσωπό του συγκεντρώνονται όλες οι ελπίδες να εφαρμοστεί ο νόμος-πλαίσιο της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ ο οποίος ισοπεδώνει το χαρακτήρα της δημόσιας εκπαίδευσης και των μετέπειτα εργασιακών και επαγγελματικών δικαιωμάτων μας.

Ο κ. Μπαμπινιώτης λόγω της πανεπιστημιακής του θέσης και της ερευνητικής του πορείας φέρει το κατάλληλο κύρος για να εφαρμόσει το νέο νόμο-έκτρωμα από την πίσω πόρτα, καθώς έχει την υποστήριξη των καθεστωτικών κομμάτων. Ο συγκεκριμένος νόμος προσαρμόζει το πανεπιστήμιο και την έρευνα στα μέτρα της αγοράς, ανοίγοντας το δρόμο στις επιχειρήσεις, μειώνει την κρατική χρηματοδότηση, αίροντας το δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα του και «κατοχυρώνει» πτυχία κουρελόχαρτα. Η τριτοβάθμια εκπαίδευση περνά πια στα χέρια των ιδιωτών και το κόστος σπουδών μεταφέρεται στον κάθε φοιτητή. Έτσι η πρόσβαση στο πανεπιστήμιο γίνεται προνόμιο λίγων και εκλεκτών, αποκλείοντας απ’ αυτό τα στρώματα που δεν έχουν την οικονομική άνεση, με τον ίδιο τρόπο που η πολιτική του μνημονίου διαμορφώνει τις ίδιες συνθήκες αποκλεισμού τους σε κάθε άλλο κοινωνικό τομέα όπως στην εργασία, την υγεία και την ασφάλιση.

Εκ των πραγμάτων και το Ιόνιο Πανεπιστήμιο υποφέρει με τη σειρά του από τη μνημονιακή πολιτική. Η υποχρηματοδότηση φαίνεται να επηρεάζει ήδη τομείς όπως η στέγαση, με τη μείωση να αγγίζει το 80%, πράγμα που άφησε στο δρόμο πολλούς φοιτητές και οδήγησε άλλους να αφήσουν τις σπουδές τους. Άλλα προβλήματα με την ίδια ρίζα είναι η έλλειψη μόνιμου και μη, διδακτικού προσωπικού στα περισσότερα τμήματα, η σταδιακή κατάργηση των δωρεάν συγγραμμάτων, η έλλειψη των αναγκαίων υποδομών (π.χ. αίθουσες διδασκαλίες, υλικο­τεχνικού εξοπλισμού) και η υποβάθμιση της ποιότητας της σίτισης (δεδομένου ότι η λέσχη δεν ανήκει στο πανεπιστήμιο, αλλά σε ιδιώτη).

Ωστόσο, τα παραπάνω προβλήματα υποθάλπονται από την κυβερνητική στάση της τόσο της νεοεκλεγμένης πρυτανικής αρχής, όσο και της καθεστωτικής παράταξης της ΠΑΣΠ ΑΕΙ ΚΕΡΚΥΡΑΣ. Η πρυτανική αρχή τίθεται ξεκάθαρα υπέρ της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης, γυρνά την πλάτη στα επιμέρους προβλήματα των τμημάτων και απαξιώνει συστηματικά τα αιτήματα του φοιτητικού κινήματος. Η δε «δημοκρατική και προοδευτική» ΠΑΣΠ, παράταξη του ΠΑΣΟΚ στα πανεπιστήμια, αναμασά την κυβερνητική πολιτική με επιφανειακά και λαϊκίστικα επιχειρήματα, παρουσιάζει ως δική τους νίκη κατακτήσεις άλλων (π.χ. τα 100.000€ που δόθηκαν για τη στέγαση λόγω των φοιτητικών καταλήψεων του Σεπτεμβρίου), χαϊδεύοντας τα αυτιά του φοιτητή με σκοπό τον αποπροσανατολισμό του και την κατάπνιξη οποιασδήποτε δράσης που εμποδίζει τα κυβερνητικά τους σχέδια. Λαμπρό παράδειγμα αποτελεί η αποστασιοποίηση τους από τις γενικές συνελεύσεις των φοιτητικών συλλόγων, συγκεντρώνοντας όλη την εξουσία στα χέρια των Δ.Σ., τα οποία φυσικά ελέγχουν, με αποτέλεσμα ο σύλλογος να μένει ανενημέρωτος και αδρανής.

Ως Ενιαία Ανεξάρτητη Αριστερή Κίνηση διεκδικούμε:

·         Ανατροπή του νόμου-εκτρώματος της Διαμαντοπούλου. Κατάργηση κάθε μορφής ιδιωτικής εκπαίδευσης. Όχι στην αναθεώρηση του άρθρου. Ούτε ένα ευρώ για πάσο, σίτιση, στέγαση, βιβλία. Να δοθούν τα πάσο σε όλους τους φοιτητές από τις γραμματείες των σχολών και όχι από εταιρείες. Ανατροπή της Εγκυκλίου για την περικοπή συγγραμμάτων. Να δοθούν όλα τα βιβλία.

·         Ανατροπή του Μνημονίου της κυβέρνησης εθνικής ενότητας ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ κάθε άλλης που θα τεθεί εναντίον των συμφερόντων μας. Ανυπακοή στις κατευθύνσεις ΕΕ-ΔΝΤ στην εργασία, την εκπαίδευση, κτλ.

·         Ενιαία Πανεπιστημιακή Εκπαίδευση και ενιαίο 12χρονο σχολείο με κατάργηση κάθε διαχωρισμού (π.χ. ΑΕΙ, ΤΕΙ, ΙΕΚ, ΚΕΣ, ΕΠΑΛ, ΕΠΑΣ, Ενιαίο Λύκειο κτλ). Όχι στους δύο κύκλους σπουδών (bachelor-master) και στην εισαγωγή πιστωτικών μονάδων (credits).

·         Ενιαίο πτυχίο ανά γνωστικό αντικείμενο, με όλα τα επαγγελματικά και εργασιακά δικαιώματα κατοχυρωμένα σε αυτό, καμία διαδικασία πιστοποίησης μετά το πτυχίο. Το πτυχίο μόνη προϋπόθεση για δουλειά.

·         Δημόσια και Δωρεάν εκπαίδευση για όλους χωρίς κάθετους και οριζόντιους διαχωρισμούς και φραγμούς (οικονομικούς, ταξικούς, εξεταστικούς).

·         Όχι στις νέες αντεργατικές ρυθμίσεις που προετοιμάζει η κυβέρνηση.
Λιγότερη δουλειά, Δουλειά για όλους, μόνιμη και σταθερή με πλήρη ασφαλιστική κάλυψη. Μείωση των ωρών εργασίας και ταυτόχρονη ριζική αύξηση των αποδοχών. Κατάργηση κάθε μορφής ελαστικής και ανασφάλιστης εργασίας.

·         Απεμπλοκή από τη διαδικασία της Μπολόνια και του κοινού Ευρωπαϊκού Χώρου Ανώτατης Εκπαίδευσης (ΚΕΧΑΕ)
Απόσυρση των νόμων για ΙΔΒΕ-ΔΟΑΤΑΠ-Αξιολόγηση.

·         Κάτω τα χέρια από το άσυλο και διεύρυνσή του σε χώρους εργασίας και σχολεία.

·        Ίσα εργασιακά – δημοκρατικά – κοινωνικά δικαιώματα.

·        Καμία απέλαση. Κατάργηση των μεταναστευτικών νόμων και των κέντρων φιλοξενίας που ουσιαστικά αποτελούν σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης

Όχι παιδεία για λίγους και εκλεκτούς, αγώνας ενάντια στους ταξικούς φραγμούς

ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ, ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ, ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ

Ε. Α. Α. Κ. ΙΟΝΙΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ

ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ – ΟΛΟΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ: ΚΥΡΙΑΚΗ 25 ΜΑΡΤΙΟΥ ΔΙΑΔΗΛΩΝΟΥΜΕ

       Καθώς πλησιάζει η επέτειος της 25^ης Μαρτίου, ακούμε συνεχώς για την έννοια της υποτιθέμενης «εθνικής ενότητας», στο βωμό της οποίας οφείλουμε όλοι να ξεπεράσουμε τις ταξικές διαφορές μας και να «ενωθούμε». Στην πραγματικότητα η «εθνική ενότητα» δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα καλά οργανωμένο σχέδιο του κεφαλαίου προκειμένου να στρέψει την εργατική τάξη αλλού για να μην κοιτάει τα πραγματικά της προβλήματα. Ο αγώνας μας πρέπει να είναι κοινός με τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα, και όχι με «φεουδάρχες» εργοδότες, που κανένα κοινό συμφέρον δεν έχουν με εμάς.

Η φετινή επέτειος της 25^ης Μαρτίου πρέπει να μετατραπεί σε παλλαϊκό συλλαλη­τήριο, στο οποίο το φοιτητικό κίνημα θα βρίσκεται στην πρώτη γραμμή. Ένα συλλαλη­τήριο ενάντια σ’ αυτήν την αντιλαϊκή πολιτική (κυβέρνηση μαύρου μετώπου, Ε.Ε., Δ.Ν.Τ.) που ισοπεδώνει κάθε εργασιακό και κοινωνικό μας δικαίωμα με νέα μνημόνια, όλο και πιο σκληρά μέτρα, και έναν νέο νόμο που κατακεραυνώνει το χαρακτήρα της δημόσιας παιδείας. Οφείλουμε να αντισταθούμε σ’ αυτή την πολιτική της εξαθλίωσης που υποθη­κεύει το μέλλον μας και να συνεχίσουμε τους αγώνες μας για την ανατροπή μετατρέποντας την παρέλαση σε διαδήλωση λαϊκής οργής.

Η επέτειος της 25^ης Μαρτίου φέρει και έναν παραπάνω συμβολισμό, καθώς συμπίπτει με μια θεαματική άνοδο της ακροδεξιάς (ΛΑ.Ο.Σ, Χρυσή Αυγή). Φέτος, αυτή η επέτειος δεν πρέπει να αποτελέσει πάτημα για κάθε είδους εθνικιστικές και φασιστικές ενέργειες στο όνομα της «εθνικής ενότητας».

Ως Ενιαία Ανεξάρτητη Αριστερή Κίνηση καλούμε όλους τους φοιτητές να κατέβουν την Κυριακή 25/3 στο δρόμο για να γίνει αυτή η επέτειος μια μέρα λαϊκού ξεσηκωμού. Δεν θα γίνουμε μια γενιά που θα δεχτεί τη βαρβαρότητα της εξαθλίωσης, του ατομικού δρόμου και της μετανάστευσης. Δε θα είμαστε εμείς αυτοί που θα ζήσουν με 300 ευρώ. Το μέλλον μας είναι η εξέγερση και η νίκη. Για να πάρουμε πίσω αυτά που μας ανήκουν και να αποφασίζουμε εμείς για το μέλλον μας! Χρέος μας η ανατροπή τους!

Η ΕΘΝΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΠΑΤΗ – ΝΟΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΤΟΥ ΕΡΓΑΤΗ

Συνελεύσεις, καταλήψεις, διαδηλώσεις για την ανατροπή

Ε.Α.Α.Κ. ΙΟΝΙΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ

« Ιόνιο Πανεπιστήμιο: Μια σημαντική μάχη για το δικαίωμα στην δωρεάν στέγαση

Ας αναλάβουν όλοι τις ευθύνες που τους αναλογούν…

Με αφορμή το τελευταίο δελτίο τύπου του πρύτανη, στο οποίο πετάει το ¨μπαλάκι¨ της ευθύνης για την παρούσα κατάσταση του Ι.Π. στους φοιτητές που διεκδικούν δωρεάν στέγαση για όλους, αποφασίσαμε να γράψουμε δυο λόγια…

Η δωρεάν στέγαση στο Ι.Π., καταργήθηκε. Πολλοί φοιτητές από όλα τα τμήματα, από τις εστίες και όχι μόνο, φοιτητές οι οποίοι αυτήν τη στιγμή δεν έχουν που να μείνουν και φοιτητές που δεν θα έχουν τα 90 όταν αυτά τους ζητηθούν από τους ξενοδόχους, εξακολουθούν να υπερασπίζουν το δικαίωμα όλων των φοιτητών στη δωρεάν στέγαση, στη δωρεάν παιδεία. Ως απάντηση στην προσπάθεια αυτή, μέχρι τώρα έχουμε εκβιασμούς, παραπληροφόρηση και αδιαλλαξία από πλευράς του πρύτανη. Συγκεκριμένα και για να απαντήσουμε στο δελτίο τύπου:

1) Μειοψηφική ομάδα δεν είναι οι φοιτητές που συμμετέχουν στις δράσεις και τις συνελεύσεις που λαμβάνουν χώρα καθημερινά ενάντια στην κατάργηση της δωρεάν στέγασης, αλλά ο πρύτανης και το περιβάλλον του, που νομίζουν ότι αυθαίρετα μπορούν να κόβουν και να ράβουν στο Ι.Π., ακόμα και πετώντας στο δρόμο φοιτητές.

2) Δεν φταίνε οι φοιτητές για την ανικανότητα του πανεπιστημίου να εισπράξει και να απορροφήσει τα χρήματα της κρατικής επιχορήγησης, αλλά αυτοί οι οποίοι διαχειρίζονταν τα χρήματα όλον αυτόν τον καιρό με τον χειρότερο τρόπο, γεγονός που προκάλεσε και τις τωρινές κινητοποιήσεις.

3) Το κλείσιμο της φοιτητικής λέσχης (και όχι ¨εστιατορίου¨ όπως αναφέρεται στο δελτίο) είναι πέρα για πέρα παράνομο εφόσον αφενός ο ιδιοκτήτης της έχει πληρωθεί και αφετέρου η σύμβαση τον υποχρεώνει να εξασφαλίζει τη λειτουργία της λέσχης υπό οποιεσδήποτε συνθήκες. Εύκολα λοιπόν μπορούμε να συμπεράνουμε με ποιον ήρθε σε συνεννόηση ο κ. Γαλανόπουλος, όταν αφήνοντας μας χωρίς σίτιση προσπαθεί να εκβιάσει και να διχάσει τους φοιτητές.

4) Πριν από λίγες μέρες, υπήρξε συνεννόηση μεταξύ των φοιτητών οι οποίοι έχουν καταλάβει τα γραφεία του οικονομικού τμήματος της μέριμνας και των υπαλλήλων της, προκειμένου να διεκπεραιωθεί η διαδικασία της μισθοδοσίας των εργαζομένων στο πανεπιστήμιο, υπό την επίβλεψη μας φυσικά, ούτως ώστε να μην κινηθεί καμία διαδικασία σχετικά με την υπογραφή των συμβάσεων μεταξύ πανεπιστημίου-ξενοδόχων. Δεν μπορούμε λοιπόν να καταλάβουμε, γιατί δεν μπορεί να γίνει το ίδιο και τώρα, που εκκρεμούν οι πληρωμές και άλλων υπαλλήλων, οι οποίοι τόσα και τόσα χρόνια δεν έχουν πληρωθεί στην ώρα τους ούτε μία φορά. Ίσως αν ξεκινήσουμε να συνεννοούμαστε μεταξύ μας, φοιτητές και εργαζόμενοι, να καταφέρουμε να ολοκληρώνονται και οι διαδικασίες της μισθοδοσίας ταχύτερα απ’ ότι ως τώρα.

5) Όσον αφορά το ζήτημα των ξενοδοχείων, στο δελτίο τύπου αναφέρεται ότι δεν θα μπορέσουν να πληρωθούν. Προφανώς και δεν θα μπορέσουν να πληρωθούν. Αυτό ήταν άλλωστε και ένα από τα βασικότερα αιτήματα των κινητοποιήσεων ¨Όχι στα 90€, δωρεάν στέγαση για όλους τους φοιτητές¨. Ας πληρωθούν λοιπόν οι ξενοδόχοι το μερίδιο που τους αναλογεί από το κράτος, χωρίς ούτε 1€ να βγαίνει από τις τσέπες μας, μιας και ούτως ή άλλως όλοι πληρώνουμε για την κατά τα άλλα δωρεάν ¨παιδεία¨ μέσω της καθόλου ευκαταφρόνητης φορολογίας. Από κει και πέρα, πάρα πολλοί είναι οι φοιτητές οι οποίοι είναι αποφασισμένοι να αρνηθούν να πληρώσουν τα 3€/μέρα, όταν αυτά τους ζητηθούν.

6) Κινδυνεύει να διακοπεί η χρηματοδότηση ενός έργου αξίας 3.000.000€, όπως κινδύνευαν και τα συνέδρια αξίας 300.000€, τη στιγμή που το ποσό που απαιτείται για τη δωρεάν στέγαση για όλους μας, είναι μηδαμινό σε σύγκριση με τα προαναφερθέντα ποσά. Όπως είναι σαφές, κάποιοι διαχειρίζονται άριστα τα χρήματα από τους φόρους μας, πάντα με γνώμονα το δικό μας ¨συμφέρον¨. Συγκεκριμένα, αν όλα αυτά τα χρήματα που έχουν πάει στους ξενοδόχους τόσον καιρό, είχαν επενδυθεί για την ανέγερση ενιαίου συγκροτήματος φοιτητικών εστιών, τώρα θα είχαμε δημόσια και δωρεάν στέγαση για όλους και επιτέλους θα σταματούσαν τα χρήματα μας να περνάνε από το κράτος στους ιδιώτες.

7) Το ότι οι φοιτητές του Τ.Ξ.Γ.Μ.Δ. που βρίσκονται στο εξωτερικό κινδυνεύουν να μείνουν χωρίς χρήματα, είναι μία τεράστια ανακρίβεια και μπορεί να το επιβεβαιώσει ο καθένας απ’ αυτούς τους φοιτητές, με τους οποίους και επικοινωνήσαμε. Τα χρήματα έχουν ήδη δοθεί στους συμφοιτητές μας, και αυτό είναι γνωστό σε όλους στο Τ.Ξ.Γ.Μ.Δ. .

8 Στο δελτίο τύπου, οι καταλήψεις πρυτανείας και μέριμνας αναφέρονται ως ¨καταλήψεις χωρίς αντικείμενο δεδομένου ότι όλοι φοιτητές που έχουν ζητήσει στέγαση έχουν ήδη στεγαστεί¨. Λάθος. Θέλουμε στέγαση δημόσια και δωρεάν και όχι να πληρώνουμε κι άλλο τους ιδιώτες!

9) Επίσης δεν είναι δυνατόν να προβάλλονται ως δικαιολογία οι περικοπές της τάξης του 32% του προϋπολογισμού ως αιτία για την εγκατάλειψη των σπουδών των φοιτητών με οικονομικές δυσκολίες, επειδή δεν υπάρχει η ¨πολυτέλεια¨ της περαιτέρω απώλειας κονδυλίων, διότι όπως προαναφέραμε υφίσταται η ανακατασκευή της Βιβλιοθήκης (έργο με δαπάνες ύψους 3.000.000€) και διδακτικά συνέδρια (με κόστος 200.000 – 300.000€), πράγμα που σημαίνει ότι λεφτά υπάρχουν και πάνε όπου αποφασίσει η μειοψηφία που διοικεί.

10) Επιπλέον, έχουν παρατηρηθεί στο παρελθόν περιπτώσεις στο εξωτερικό (Γαλλία) όπου κατάληψη εργαζομένων για ένα ολόκληρο εξάμηνο δεν αποτέλεσε παράγοντα αναστολής της λειτουργίας του Πανεπιστημίου.

11) Συνοψίζοντας, δεν είναι δυνατόν να μην αναλαμβάνει ο καθένας τις ευθύνες που του αναλογούν. Από την πλευρά μας, αυτό είναι το τελευταίο κείμενο που βγαίνει ως απάντηση προς τον οποιονδήποτε. Καλούμε όλους τους ενδιαφερόμενους, φοιτητές, καθηγητές, πρυτανικές αρχές, σε διάλογο πάνω στο θέμα. Η συνέλευση των καταλήψεων πρυτανείας και μέριμνας ήταν από την αρχή ανοιχτή σε όλους και θα συνεχίσει να είναι, ούτως ώστε να μπορεί ο οποιοσδήποτε να τοποθετηθεί.

Δημόσια και δωρεάν παιδεία για όλους!

Κατάληψη πρυτανείας & μέριμνας

Κάτω τα χέρια από την στέγαση!!!

Ένα κεκτημένο του Ιονίου Πανεπιστήμιου, η δωρεάν στέγαση φοιτητών στην εστία και σε διάφορα ξενοδοχεία για πρώτη φορά από την ίδρυση του ιδρύματος καταργείται…

Το ρητό κάθε πέρυσι και καλύτερα που λέμε… εκφράζεται στην συγκεκριμένη περίπτωση με το χειρότερο τρόπο. Χρόνο με το χρόνο αποκλείονται όλο και περισσότεροι φοιτητές από το δικαίωμα της φοιτητικής μέριμνας λόγω ανεπίσημων ή επίσημων πλέον κριτηρίων ή προτεραιοτήτων.
Αποκορύφωμα της κατάστασης αυτής αποτελεί η φετινή χρονιά. Η σοσιαληστρική κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αφού εξόντωσε κάθε κοινωνικό δικαίωμα στο χώρο της εργασίας εκτελώντας τις επιταγές Ε.Ε. και Δ.Ν.Τ. και με την συμπολίτευση Ν.Δ. και ΛΑ.Ο.Σ,( μειώσεις μισθών, απελευθέρωση απολύσεων) βάλθηκε τώρα να εξοντώσει και το τελευταίο ψήγμα φοιτητικής μέριμνας στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο. Σχεδόν 250 φοιτητές-φοιτήτριες μένουν Ουσιαστικά εκτός κληρωτίδας και δωρεάν στέγασης, πιο λαϊκά πετάγονται στο δρόμο!
Φυσικά τα γεγονότα αυτά εντάσσονται στο γενικότερο πλαίσιο αλλαγών και εξαγγελιών της υπουργού Παιδείας, κ. Διαμαντοπούλου κι όχι μόνο. Πιο συγκεκριμένα στα μέτρα αυτά αναφέρεται ρητώς και η περικοπή της φοιτητικής μέριμνας στο σύνολο των φοιτητών πανελλαδικά. Άξιο παράδειγμα της αυτής πολιτικής είναι και η κατάργηση της δωρεάν στέγασης στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο.
Μετά την Σύγκλητο την Πέμπτη 30-9-2010…. η πρυτανεία άξια αντιπρόσωπος της κυβερνητικής πολιτικής, πρότεινε την απομάκρυνση πάνω από 220 φοιτητών με παράταση, δηλαδή με φοίτηση πάνω από 4-5 χρόνια λόγω των γενικότερων περικοπών στον προϋπολογισμό για την παιδεία. Επίσης …σε συνδυασμό με τα οικονομικά κριτήρια( όριο οικογενειακού εισοδήματος 45.000 ευρώ ) που πρώτη φορά μπαίνουν επίσημα στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο …και στις διάφορες προτεραιότητες που δίνονται χωρίς ουσιαστικούς λόγους, ερχόμαστε αντιμέτωποι με την προσβολή των συμφερόντων του κάθε φοιτητή του Πανεπιστήμιου !
Όπως ήταν φυσικό, αυτό έφερε την αντίδραση των φοιτητών συγκαλέστηκε συνέλευση στο χώρο της φοιτητικής εστίας όπου οι ίδιοι οι φοιτητές πήραν απόφαση να μην φύγουν από τα δωμάτια τους και να αντισταθούν στα άδικα αυτά μέτρα που τους πετούν ουσιαστικά στο δρόμο !
Τα γεγονότα συνεχίστηκαν, καθώς από το μεσημέρι τη Παρασκευής 1-10-10 η παράσταση διαμαρτυρίας κατέληξε σε κατάληψη της πρυτανείας μετά από απόφαση της συνέλευσης και απλοί φοιτητές (για να μην λένε ότι οι αγώνες είναι μόνο παραταξιακοί…) αποφάσισαν τον δρόμο της αντίστασης και της ανατροπής!
Ανάμεσα σε όλα αυτά τα γεγονότα φυσικά παρούσα, εκτελώντας το κομματικό της καθήκον, υπήρξε και η παράταξη της ΠΑΣΠ που όχι μόνο δεν αντέδρασε αλλά συμφώνησε με την πρυτανεία στην περικοπή της δωρεάν στέγασης με κριτήριο τον αριθμό μαθημάτων που χρωστά ο κάθε φοιτητής με παράταση.(ανταποδοτικά κριτήρια κοινώς)
Ως ΕΑΑΚ Ιονίου Πανεπιστημίου θέλουμε να δηλώσουμε την στήριξη μας στον αγώνα των φοιτητών. Σε όλα αυτά που προσπαθούν να μας επιβάλλουν, εμείς προβάλλουμε τον ανυποχώρητο και κλιμακούμενο αγώνα. Η μόνη λύση είναι η αντίσταση και η ανατροπή αυτού του μέτρου αλλά και συνολικά της κυβερνητικής εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης, μέσα από μαζικές γενικές συνελεύσεις καταλήψεις και διαδηλώσεις. Εναντιωνόμαστε στο αλισβερίσι πρυτανείας και τοπικού κεφαλαίου με την σύναψη συμβάσεων με υπέρογκα ποσά.(1.200.000 το χρόνο,500 ευρώ το δίκλινο το μήνα). Απαιτούμε τη δωρεάν στέγαση για όλους τους φοιτητές και μεταπτυχιακούς και την ανέγερση δημόσιας φοιτητικής εστίας που θα πληρεί τις προϋποθέσεις για την στέγαση όλων των φοιτητών.

2011: annus horribilis*

Του ΑΧΙΛΛΕΑ ΦΑΚΑΤΣΕΛΗ

«Οι συγγενείς είναι πτωχοί, πτωχότατοι. Αναμένονται ταραχές». Η φράση, γραμμένη με μαύρο σπρέι σε τοίχο της γαλλικής πρωτεύουσας τον μακρινό Μάη του '68, αποκτά στις μέρες μας μια δραματική επικαιρότητα: η φτώχεια που έφερε η παγκόσμια οικονομική κρίση πυροδοτεί την οργή των πολιτών παντού, υποχρεώνοντας τις πολιτικές και οικονομικές ελίτ να κατεβάζουν στους δρόμους τις αστυνομικές τους εμπροσθοφυλακές εν αναμονή σφοδρών ταραχών.

Για τον Λάζλο Αντορ, τον ευρωπαίο επίτροπο για την απασχόληση και τις κοινωνικές υποθέσεις, μια σφοδρή θύελλα πολιτικής ανυπακοής και μαζικής αφύπνισης των εργαζομένων ενσκήπτει απειλώντας την όποια κοινωνική συνοχή απέμεινε στην καπιταλιστική κανονικότητα των τελευταίων δεκαετιών. Μιλώντας ενώπιον της αφρόκρεμας του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (IMF) και του Παγκόσμιου Οργανισμού Εργασίας του ΟΗΕ (ILO) σε κοινή σύνοδό τους στο Οσλο της Νορβηγίας πρόσφατα, ο Λάζλο Αντορ προειδοποίησε ότι το 2011 θα είναι annus horribilis (χρονιά τρόμου) για την κοινωνική συνοχή. «Αν το 2010 ήταν το annus horribilis για την ανεργία, το 2011 θα είναι annus horribilis για την κοινωνική συνοχή, αν αποτύχουμε να δράσουμε» προειδοποίησε ο ευρωπαίος επίτροπος.

Φόβοι για βίαιες εκρήξεις

Σ' αυτή τη λογοτεχνική αποστροφή της ομιλίας του Αντορ, προστέθηκαν ανάλογες «ποιητικές» εκφράσεις κι άλλων ομιλητών από το βήμα της συνόδου των IMF-ILO. Ο επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου Ντομινίκ Στρος Καν απευθύνθηκε στους υψηλούς συνέδρους λέγοντας ότι η οικονομική κρίση δημιούργησε μια «χωματερή ανέργων» όπου «η εργασία είναι ζήτημα ζωής και θανάτου» και τους προειδοποίησε ότι αυτό θα μπορούσε εύκολα να προκαλέσει βίαιες πολιτικές κρίσεις. Για τον ισπανό πρωθυπουργό Χοσέ Λουίς Θαπατέρο -που μίλησε από το ίδιο βήμα- η κρίση της ανεργίας μπορεί να πυροδοτήσει «έκρηξη απαισιοδοξίας» στις μάζες και «έλλειμμα εμπιστοσύνης» προς τις κυβερνήσεις.

Πέρα από τα λόγια, υπάρχουν και τα στατιστικά στοιχεία που δικαιολογούν τον... οίστρο των ομιλητών: πρώτη φορά στην καταγεγραμμένη ιστορία, υπάρχουν τόσο πολλοί άνεργοι, αθροιστικά σε όλο τον κόσμο. Πάνω από 210 εκατομμύρια εργαζόμενοι έχασαν τις δουλειές τους μέσα στην περασμένη τριετία, παγκόσμια. Περίπου το 80% του παγκόσμιου πληθυσμού «δεν απολαμβάνει κανενός είδους κοινωνική μέριμνα», ήτοι επιβιώνουν ανασφάλιστοι, χωρίς δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, χωρίς συντάξεις. Πάνω από 1,2 δισεκατομμύρια εργαζόμενοι, δηλαδή το 40% του παγκόσμιου εργατικού δυναμικού, ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας -αμείβονται με λιγότερα από 2 δολάρια τη μέρα. Μόνο το 2009, ο αριθμός των νέων που βρίσκονται εκτός εργασίας, αυξήθηκε κατά 6,6 εκατομμύρια: έτσι, στη Γαλλία, την Ιταλία και τη Σουηδία η ανεργία των νέων βρίσκεται στο 25%, στην Ισπανία στο 40% και στις ΗΠΑ και τη Βρετανία στο 20%.

Με τέτοιο παγκόσμιο χάρτη των «χωματερών ανέργων» στα χέρια τους, οι σύνεδροι του Οσλο κατάρτισαν έναν αντίστοιχο χάρτη των αναμενόμενων ταραχών. Το χειρότερο (κατά τον Λάζλο Αντορ) είναι το γεγονός ότι η ανεργία καλπάζει ιδιαίτερα στις ανεπτυγμένες οικονομίες των ΗΠΑ και της Ευρώπης. «Η κυρίαρχη τάξη έχει πλήρη επίγνωση των εξαιρετικά τεταμένων κοινωνικών και πολιτικών πιέσεων που γεννά αυτή η απότομη και δραματική υποβάθμιση των επιπέδων διαβίωσης» γράφτηκε σχετικά, κι είναι σωστό: η εχθρότητα απέναντι στα κατεστημένα πολιτικά κόμματα έχει οδηγήσει σε εύθραυστες κυβερνήσεις στη Βρετανία, την Αυστραλία και τη Σουηδία, ενώ στις ΗΠΑ οι Δημοκρατικοί του Μπαράκ Ομπάμα αναμένουν μεγάλη ήττα στις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου. Διαδηλώσεις και απεργίες δεν συγκλονίζουν μόνο την Ευρώπη αλλά και την Ασία, με χαρακτηριστικότερες τις απεργιακές κινητοποιήσεις στην Κίνα, το Μπαγκλαντές και την Καμπότζη.

Για τους συνέδρους του Οσλο, η μεγαλύτερη απειλή γράφει στην ούγια «αφύπνιση». Στο τελικό κείμενο της συνόδου, επισημαίνεται εμφατικά ότι η οικονομική κρίση «έχει τη δύναμη να οδηγήσει προς τη ριζοσπαστικοποίηση της νεολαίας», κι από εκεί να καταλήξει στην ανάδυση επαναστατικών τάσεων μεταξύ των εργατών και των νέων. Κάτι τέτοιο, θα έβαζε σε κίνδυνο την πολιτική των «τριμερών λύσεων, που σφυρηλατούν στενότερες συνεργασίες μεταξύ συνδικάτων, κυβερνήσεων και μεγάλου κεφαλαίου». Ετσι, η φράση του Λάζλο Αντορ για επερχόμενο annus horribilis (δανεισμένη από ομιλία της βασίλισσας Ελισάβετ το 1992 στο Γκίλντχολ για την 40ή επέτειο της ενθρόνισής της) δεν είναι μόνο μια ειλικρινής προειδοποίηση, αλλά και ένα «προσκλητήριο στα όπλα προς εκείνους που ευθύνονται για την κρίση». Προς εκείνους που ξέρουν ότι αν το 2011 αποδειχθεί annus horribilis γι' αυτούς, για τους εργαζόμενους δεν μπορεί παρά να είναι annus mirabilis.

* Χρονιά τρόμου.

πηγή εφημερίδα ελευθεροτυπία